"Er werd over mij als moeder gesproken, maar niet tegen mij"
Bachira* heeft een dochter van 30 en een zoon van 17 jaar. Beiden worstelen met een verslaving en bevinden zich nu in herstel.
Bachira schreeuwde om hulp en ondersteuning. Het was een lange reis van wanhoop en onbegrip op zoek naar erkenning en een aanpak die passend is voor haar situatie: luisteren, aandacht geven en duidelijke grenzen stellen. Vandaag wil ze haar ervaringen delen en andere ouders in gelijkaardige situaties hoop en houvast bieden.
Taboe en eerste signalen
Bachira komt uit een Marokkaanse gemeenschap waar psychische kwetsbaarheid en verslaving een groot taboe zijn. "Je kan je van de duivel bezeten of onder invloed van slechte vrienden. Ik deel die beoordeling absoluut niet. Maar het heeft tot heel wat onbegrip in mijn omgeving geleid."
Twaalf jaar geleden gingen Bachira en de vader van haar kinderen uit elkaar. In die periode merkte ze dat haar dochter Hafsa experimenteerde met jointjes. "Ik dacht: dat zal een fase zijn, dat waait over. Het roken verminderde, maar in 2021 kreeg ik signalen dat Hafsa niet okee was. Na veel ruzie in de familie vertelde ze dat ze verslaafd was aan gokken."
Verslaving discrimineert niet
"Ik wist toen totaal niet wat verslaving was. Ik dacht dat het in mijn leefwereld nooit zou voorkomen. Maar één ding is zeker: verslaving discrimineert niet. Mijn zesde zintuig als moeder vermoedde dat het niet voorbij was. Toen heb ik op een dag op het strand naar haar rekeninguittreksels gekeken. En nee dus, het was niet over."
Na een zoektocht naar hulp vond Bachira uiteindelijk een kliniek in Brasschaat. "Een opname was broodnodig. Hafsa belde me na één nacht: mama, kom mij hier weghalen. Toen heb ik voor het eerst gezegd 'nee. Hafsa, dat doe ik niet. Ik ben duidelijk grenzen gaan stellen.' Groot minpunt: de hulpverlening hielp haar, maar liet mij als moeder in de kou staan. Er werd over mij gesproken, maar niet tegen mij."
'Je bent gewoon moeder'
"Ik bleef zoeken naar lotgenoten. Uiteindelijk kwam ik in contact met de groep 'Moedige Moeders' in Nederland. Ik leerde er Anja kennen. We bellen nog minstens één keer per week. Ik vergeet nooit deze conversatie: 'Anja, ik ben zot'. Zij antwoordde: 'Neen, je bent gewoon moeder'."
"Ik zie in dat ik geen schuld heb aan Hafsa's verslaving, maar dat ik er wel een aandeel in heb. Ik volgde opleidingen en zag in: verslaving is een psychische kwetsbaarheid. Niemand kiest ervoor om erin vast te lopen. Mijn dochter is vandaag clean, maar het risico op herval zal nooit verdwijnen. Bij mijn zoon heb ik de eerste signalen geregistreerd en we werken samen om een uitweg te vinden."
Wat helpt? Erover praten. Mildheid. Grenzen stellen. "Mijn droom is dat ik die inzichten kan delen met anderen in gelijkaardige situaties. Een plek waar je tot rust kunt komen, waar niemand je verwijten maakt. Als we het samen delen, kunnen we ook samen helen, gewoon weten dat je niet alleen bent. Iedereen die over verslaving wil praten, mag naar mij bellen. Neem contact op met Similes en zij brengen mij met jou in contact."
*Alle namen in het artikel zijn fictief op vraag van de betrokkenen
