Zij zoeken hulp en informatie, zorgen voor dagbesteding en regelen praktische zaken. Ze zijn crisismanager als het helemaal fout loopt en ze behartigen de belangen van hun familielid ten aanzien van hulpverlening en de brede omgeving. Ze moeten wel voldoende steun krijgen om hun complexe taak waar te maken en niet meegezogen te worden in de spiraal van ziek zijn.
Familieleden geven maar zoeken ook steun. Eerst en vooral kloppen ze aan bij de hulpverlening. Daar vangen ze nog te vaak bot. Komt hulpverlening hen toch tegemoet dan botsen ze op het feit dat contact met de familie niet ingebed zit in de structuur van de hulpverlening. Privacy en beroepsgeheim worden al te vaak gebruikt om familieleden buiten het zorgproces te houden en daardoor is de relatie met hulpverlening dikwijls en onnodig geproblematiseerd. Ze zoeken ook steun bij elkaar, bij familie en vrienden, bij Similes.
Ze zoeken erkenning door de samenleving maar vooroordelen en het onbegrip rond psychische problemen zijn helaas nog wijd verspreid. Dat maakt dat gezinsleden er soms voor kiezen om het probleem te verzwijgen en te verbergen met alle negatieve gevolgen vandien.
De overheid heeft niet voldoende positieve aandacht voor de problemen van geestelijke gezondheid van haar burgers. Gezinnen missen bij de overheid visie, sturing en middelen om voor deze grote groep mensen én hun gezin de gepaste omkadering aan te bieden, die er nodig is om de beste zorg te kunnen leveren.
Gezinnen willen het anders. Familieleden willen hun verantwoordelijkheid opnemen en vragen daarvoor respect en steun. Dit manifest vertolkt hun stem.
| 